A9

ဒီေန႔မနက္ လမ္းေဘးမွာ အားရပါးရထိုင္ၿပီး၊ ကခ်င္အမ်ိဳးသား ေစ်းေရာင္းသူတေယာက္က ေစတနာရွိစြာ ျပင္ေပးတဲ့ ၿမီးရွည္ကို ထိုင္စားခဲ့တယ္။ အသိတေယာက္ကို ေျပာျပေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူးတဲ့။ ဘာလို႔လဲ ေမးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ပညာတတ္မို႔ဆိုပဲ။ လမ္းေဘးမွာ မစားသင့္ဘူးတဲ့။
က်မတို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ေျပာရဆိုရ၊ လုပ္ရကိုင္ရခက္ေနတာ ဒီလို issue ေတြပဲ။ ကမ႓ာ့ျပည္သူလူထုႀကီးက ေရြ႕လ်ားေနတာ။ အလုပ္အတြက္၊ ေက်ာင္းအတြက္၊ အလည္အပတ္အတြက္ ေရြ႕ေနၾကတာ။ ဘယ္တိုင္းျပည္ကလူမွ ႏိုင္ငံျခားကျပန္လာတာကို status တခုလို႔ မထင္ဘူး။ အဲဒါက ထူးဆန္းမႈလဲ မဟုတ္ဘူး။
ႏိုင္ငံျခားျပန္ဆိုတာကို ထူးဆန္းမႈလိုလို လုပ္ၾကေတာ့ အလြန္အကၽြံ ေနရာေပးခ်င္သူကေပး၊ ႏွိမ္ခ်င္သူၾကေတာ့လဲ ျပည္ပအားကိုးဆိုၿပီး ႏွိမ္လိုႏွိမ္။ ဘာေတြမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး။ သင္တန္းတခုမွာ ေန႔လည္စာကို hamburger တကူးတက ေျပးဝယ္ထားတယ္။ တေယာက္တည္း သီးသန္႔ဝိုင္းနဲ႔ ။ ဟိုဘက္ဝိုင္းက ငါးပိေရခ်ိဳနံ႔ရလာေတာ့ က်မလဲ ေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာလို႔သင္တန္းသားေတြနဲ႔ အတူတူ မေကၽြးတာလဲဆိုေတာ့ ငါးပိနံ႔မခံႏိုင္မွာစိုးလို႔တဲ့။ ဘယ္ႏိုင္ငံျခားျပန္အရူးက ငါးပိနံ႔ ခံႏိုင္ဘူး ေျပာထားဘူးပါလိမ့္ေနာ္။ ေသခ်င္စိတ္ကို ေပါက္ေရာ။
အဲဒီဘာမွန္းညာမွန္းမသိတဲ့ ေရာဂါက ႏိုင္ငံျခားျပန္ေတြကိုတင္ သက္ေရာက္တာ မဟုတ္ပဲ ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေရးကိုပါ သက္ေရာက္ေတာ့တာပဲ။ ကမ႓ာမွာက လူအခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ေလးစားမႈပဲ ရွိတယ္။ အလုပ္တခုလုပ္တာမွာ ဘာလူမ်ိဳးျဖစ္လို႔ဆိုၿပီး အတင္းအက်ပ္ ေအာက္က်ိဳ႕ေနတာ မရွိဘူး။ အလုပ္ခြင္ ပရိုတိုေကာလ္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္က်မွပဲ intern လာဆင္းတဲ့ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားေလာက္ကို ပေရာ္ဖက္ဆာႀကီးလိုပံုမ်ိဳးနဲ႔ အႏွစ္ေလးဆယ္ေလာက္ ႏိုင္ငံေရးဝါရွိေနသူေတြက တရိုတေသလုပ္ျပေနတာမ်ိဳး၊ ျမန္မာျပည္အေရးဘယ္လိုေျဖရွင္းသင့္သလဲလို႔ အၾကံဥာဏ္သြားေတာင္းလို႔ ေက်ာင္းသားေတြက မ်က္ကလဲဆန္ျပာျဖစ္ရတာမ်ိဳး အူေၾကာင္ေၾကာင္ ကိစၥေတြ ျဖစ္လာေတာ့တာပဲ။
တခါကရွိေသးတယ္။ ႏိုင္ငံတကာကြန္ဖရင့္မွာ အပိတ္အမွာစကားလာေျပာတဲ့ တိုင္းျပည္အဆင့္ဝန္ႀကီးက သူ႔အသံထြက္မေကာင္းလို႔တဲ့။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ဦးညႊတ္ေတာင္းပန္ေနတာ။ စင္ေပၚႀကီးကေန ေျပာတာေလ။ ဘယ္တိုင္းျပည္မွာမ်ား ဒီလိုလုပ္တယ္ ၾကားဖူးလို႔လဲ။
တခ်ိဳ႕က ေျပာတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရတာ အဂၤလိပ္စာ ေျပာတတ္သူေတြ ဝန္ႀကီးမျဖစ္လို႔တဲ့။ ဝန္ႀကီးျဖစ္ဖို႔မွာ တစံုတရာ communication skill ရွိရမယ္ဆိုတာ လက္ခံတယ္။ ဒါကေတာ့ေလ့လာသင္ယူျဖည့္ဆည္းရမယ့္အပိုင္း။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာ ပရိုတိုေကာမွာ သူ႔ဘာသာစကား ကိုယ္ေျပာတာ အသံထြက္မေကာင္းလို႔ စင္ေပၚက ေအာက္က်ိဳ႕ ေတာင္းပန္ရိုးထံုးစံမွ မရွိတာပဲ။
ႏိုင္ငံျခားျပန္တခ်ိဳ႕ေတြက်ျပန္ေတာ့လဲ ေရာဂါကတမ်ိဳး။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ဘာသာစကားမကၽြမ္းက်င္သူေတြကို လက္တြဲေခၚမယ့္အစား၊ ႏိုင္ငံျခားသားေတြေရွ႕ေရာက္ရင္ ကိုယ္ပဲသိကိုယ္ပဲတတ္ လုပ္ျပခ်င္တဲ့ အခ်ိဳးေတြ၊ မျဖစ္ညစ္က်ယ္လုပ္ျပခ်င္တာေတြ၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးတေယာက္ မ်က္ႏွာငယ္ရရင္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးတရပ္လံုးကို ထိခိုက္တယ္ဆိုတဲ့ collective representation ကို မစဥ္းစားတာေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားသားျမင္တာနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းစကားေျပာတာေတြရပ္ၿပီး၊ အေျပးအလႊားထထြက္ၾကတာေတြ မျမင္ခ်င္မွအဆံုး။ မၾကားခ်င္မွ အဆံုး။ ဒီၾကားထဲ ငါးပိနံ႔ မခံႏိုင္ဘူးဆိုတာနဲ႔၊ ဖိနပ္ရြံ႕ေပမွာ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာနဲ႔။ လူအမ်ားၾကား တသားတည္းမရွိတဲ့ ဘဝင္ေတြက တမ်ိဳး။
အသိႏိုင္ငံျခားသားေတြက ေျပာဖူးတယ္။ နင္တို႔ႏိုင္ငံက လူေတြကိုလဲၾကည့္ေျပာပါဦး။ နင္တို႔တိုင္းျပည္ကို နင္တို႔တည္ေဆာက္ရမွာ။ ငါတို႔က အကူအညီေပးရမွာ။ တခ်ိဳ႕အလုပ္ေတြက နင္တို႔က initiative ယူရမွာ။ အခ်င္းခ်င္းေဆြးေႏြးၿပီး ဆံုးျဖတ္ရမွာ။ နင္တို႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ငါတို႔က ပံ့ပိုးေပးမွာ။ ခုကအဲလိုမဟုတ္ပဲ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းကို မတိုင္ပင္ပဲ၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မယူပဲ ငါတို႔နဲ႔ လာတိုင္ပင္ၿပီးမွ ျမန္မာေတြကို ျပန္ခ်ျပဖို႔လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒါဒီမိုကေရစီမွ မဟုတ္ပဲ။ ဒါ နင္တို႔ႏိုင္ငံေလ တဲ့။
ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတာမွန္းမသိေတာ့ ဘယ္လို ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့။ ကၽြန္ေစာ္နံတာလို႔လဲ ရင့္ရင့္သီးသီး မသတ္မွတ္ခ်ငိ။ အားငယ္စိတ္၊ အငံု႔စိတ္နဲ႔ အားကိုးလြန္စိတ္ေတြပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။
ဒါေပမယ့္ အေမြလုၾကရင္း ႏွစ္ဘက္ေရွ႕ေနစား၊ တရားသူႀကီးစားလိုက္ၾကတာ အိမ္တိုင္ေတာင္ မက်န္ေတာ့တဲ့ ေမာင္ႏွမပံုျပင္လိုမ်ိဳး ျမန္မာျပည္ျဖစ္သြားမွာေတာ့ စိုးရိမ္မိရဲ႕။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ရွင္။ ဒီအေတြးေလး စေတြးမိေစတဲ့ အဲဒီလမ္းေဘးဆိုင္ေလးေတြရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ျပည့္သူ႔ဘဝဆိုတာရွိတာကိုေတာ့ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီကခ်င္အမ်ိဳးသားႀကီးက ရတဲ့အျမတ္ေငြေတြနဲ႔ ကခ်င္ျပည္ သူ႔ရြာက စစ္ေဘးေရွာင္ကေလးငယ္ေလးေတြကို ေက်ာင္းထားေပးေနတာပါတဲ့။
လမ္းေဘးဆိုင္ေတြပဲ စားရမယ္လို႔ က်မေျပာေနတာမဟုတ္ပါ။
က်မလဲၾကံဳသလိုစားသူပါ။ ဟိုတယ္မို႔၊ လမ္းေဘးဆိုင္မို႔ဆိုတာေတြ သိပ္ထည့္မတြက္တတ္ပါ။ ၾကံဳသလိုစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြကိုလဲ အထင္မေသးၾကပါနဲ႔။ ျမန္မာ့လူဦးေရအနည္းဆံုး တသန္းေက်ာ္ဟာ ဒီဆိုင္ေလးေတြနဲ႔ ဘဝရပ္တည္ေနၾကတာပါ။ လမ္းေဘးက ျပည္သူ႔ဘဝကို နားလည္ေပးၾကပါရွင္။
ခင္မမမ်ိဳး (23/7/2015)